پولدار که باشی قانونی وجود ندارد!/ وجوه سرگردان بدون حسابرسی مالی در ثبت نام مدارس

[ad_1]

به گزارش خبرنگار هنرما؛ برای ثبت نام که به مدارس می روی، آن هم وقتی اولین بارت باشد در پایه ای ثبت نام می کنی با اوناع سد ها مواجه می شویف از سد آبدارچی مدرسه شروع کن تا ناظم و مدیر ،جدیدا هم سدی به نام بازدید از منزل با هزینه اضافی!

برای تهیه گزارش به چند مدرسه ابتدایی رفتیم و انواع برخوردها را دیدیم برخوردهایی که گاها در شان شخصیت فرهنگی پرسنلش نبود.

در یکی از مدارس مدیرش حتی جواب سلام والدین را نمی داد و اگر از وی می پرسیدند شرایط ثبت نام چیست برای همین پاسخ دادن در ابتدا ۵۰۰۰ تومان وجه دریافت می کرد تحت عنوان احراز سکونت در محدوده مدرسه!!!

با یک حساب سرانگشتی و با تعداد نفراتی که تاکنون در مقطع اول ابتدایی ثبت نام کرده بودند چیزی حدود یک میلیون تومان تا حال نصیب مدرسه شده بود!

یک میلیونی که نه رسید وجه داشت نه مشخص بود به کدام حساب دولتی واریز می شود و یا در کل محل هزینه کرد آن کجاست؟ اگر هم از مدیر مربوطه می خواستی پاسخگو باشد سریعا موضع می گرفت و با لحنی تند میگفت: نمی خواهید بروید مدارس دیگر!

حتی اگر هم سکونتتان در محدوده احراز شود باید ۱٫۵ میلیون تومان هزینه ثبت نام بصورت نقدی واریز کنید.

گویا سرکار خانم فراموش کرده اند اصل ۳۰ قانون اساسی را که تحصیل رایگان را حق هر ایرانی می داند.

از یکی از والدین خواستم نتیجه ثبت نام را اطلاع دهد ، چند روز بعد تماس گرفت و گفت: روز بازدید مستخدم همان مدرسه آمد و با لحنی تحقیر آمیز شروع به اهانت کرد و می گفت شما دروغ می گوئید که در این منزل سکونت دارید.

گویا برای زندگی کردن و حق تنفس هم باید از همان مدرسه مجوز بگیریم.

روزی هم که برای حصول نتیجه  رفتیم مستخدم مدرسه ورودی مدرسه نشسته بود و گفت شما همانی هستید که مشکلل دارید و اجازه ورود به مدرسه را نداد.

به مدرسه بعدی رفتیم، با این ذهنیت که مسئولان گفته اند دریافت هرگونه وجهی ممنوع است اما یکی از والدین می گفت: اول کار به ما اعلام کردند چقدر توان پرداخت دارید و ما مبلغی را اعلام کردیم بعد با ما تماس گرفتند و گفتند: تنها کسانی می توانند ثبت نام شوند که بالای یک میلیون وجه پرداخت کنند.

مدرسه سوم حکایتش جالب تر بود، خانمی آمده بود و می گفت: ماهیانه باید مبلغ ۲۰۰ هزارتومان هزینه سرویس پرداخت کنم محل سکونتش را که پرسیدم متوجه شدم محدوده ها امری قراردادی است برای گرفتن وجه،حدود ۶۰ کیلومتر آن طرف تر از مدرسه!

چیزی حدود ۲٫۵ میلیون پول داده است تا در مدرسه ای دولتی اما شناخته شده ثبت نام کند.

می دانیم که حالا مسئولان هم سکوت می کنند و مثل سال های قبل با تکذیبیه ها و اعلام قوانین توپ را از میدان خود دور می کنند. می دانیم که تمامی این قوانین قراردادی است و اگر کادر مدرسه بخواهند، هیچ قانونی وجود ندارد.

می دانیم که اگر فردی کمتر از یک میلیون تومان بدهد در مدرسه ای ثبت نامش نمی کنند.همه اینها را می دانیم و از همه مهمتر می دانیم اصل سی ام قانون اساسی توسط مدیران مدارس مغفول مانده و مدیرانت آموزش و پرورش هم با سکوت و گهگاه تکذیبیه های بیجا آنها را همراهی می کنند.

اما با همه دانسته ها اینها حکایت تلخی است از وجود ناهنجاری که چند سالی است در اداره مدارس دولتی ایجاد شده و کسی هم دلسوز برطرف کردنش نیست.

انتهای پیام/

 

 

[ad_2]

لینک منبع

متلک های رکیک را جوری فریاد می زنند که گویا در گوشت می زنند!

[ad_1]

هنرما- سید رسول زهرائی/ حرف زدن درباره محتوای برخی فیلم ها خسته کننده است. متلک های رکیک را جوری فریاد می زنند که گویا در گوشت می زنند.

برخی فیلم هایمان آنقدر پوچ است که  هرچه درباره اش بگویی بیشتر خسته می شوی.

فیلمنامه نویسمان هرجایی نمی تواند قسمت های فیلم را به هم ربط دهد سریعاً می آید و دو تکه جنسی چاشنی کار می کند و یا آداب و سننی را به تمسخر می گیرد و کار را تمام می کند.

اینها بدعت است که در سینما وارد شده است. اینکه هرجا نتوانی محتوا بیاوری شوخی های جنسی و زوم دوربین روی زنان انجام دهی، این همان فرهنگ غرب است و متاسفانه مسئولان امر هم در خواب ناز.

این روزها که همه دنبال شکوفایی سینماها هستند اما بعضی از سیاست ها و همچنین بعضی از فیلم ها وضعیت را خراب تر از قبل کرده است.

یعنی به نوعی آفتی شده است برای جامعه!

باید ابراز تاسف کرد که فیلم هایی می آیند و سریع مجوز می گیرند گویا هیچ نظارتی بر آنها اعمال نمی شود.

البته با نیم نگاهی به فیلم های طنز در کشورمان میتوان خوب دید سیر حرکت این ژانر را که از طنز فاخر به طنز سخیف تغییر روش و جهت می دهد و گهگاه نیز لودگی را چاشنی خود می کند.

موضوع اصلی این فیلم چالش برانگیز است، مهاجرت!

حال اگر بخواهیم همین موضوع چالش برانگیز را با دیالوگ های سخیف، تمسخر آئین های مذهبی و حتی مسائل جنسی و خیانت آمیخته کنی دیگر می شود یک فیلم باب دندان تفرقه انگیزان.

اگر چند سال پیش درباره توهین به ادیان و آئین ها می نوشتیم می گفتند دلواپسید اما حال دیگر تابوی آن شکسته شده و با شروع از فضای مجازی حال به سینما و شاید بعدتر به تلویزیون هم برسد.

متلک های سخیف با نیم نگاهی به آئین مسیحیت توسط بهمن که امیر جعفری آن را بازی می کند به صورت کاملا ملموس ، بهمن آنقدر رذیلانه به ادیان توهین می کند که موجی از نفرت را بر می انگیزد و.

در جایی از فیلم هم روحانی شیعه مجذوب کشیش مسیحی می شود و آن را بر فراز منبر اسلام می نشاند و به نوعی تضاد رفتاری را ایجاد میکند.

یک فرد رذل با نگاههای کثیف نسبت به زنان که از دیالوگهایش پیداست که مسلمان است با یک کشیش مسیحی

همان فرد رذل به آئین مسیحیت توهین می کند و جا دارد نسبت به آن هوشمندانه دقت کرد.

اکسیدان به نوعی زیرکانه دارد ترویج همجنسگرایی می کند  و به قولی نان همین شوخی های رکیکش را می خورد.

این فیلم را هیچ کدام از سینماهای حوزه هنری در استان اصفهان به اکران نگذاشته اند و تنها در یک سینمای بخش خصوصی در حال اکران است.

انتهای پیام/

 

[ad_2]

لینک منبع